Het leven zoals het is... denk ik

Ken je het moment

 wanneer je de wereld begrijpt
 wanneer je de schoonheid van het leven ziet
 wanneer je weet dat het leven zin heeft
 wanneer je blij bent dat je leeft
 wanneer je niet dood wil

Als je dat moment kent, dan pas kan je zeggen dat je gelukkig bent

Ik zoek voor jou in de stof van de wegen

de parels van dauw,

de parels van regen.

Ik zal heel mijn leven werken zonder rust

om jou licht en lust,

goud en goed te geven.

Ik sticht een gebied waar de liefde troont

waar de liefde loont,

waar jouw wil geschiedt.

Naar een eigen vertaling en interpretatie van 'Ne me quitte pas' door Jacques Brel

Morgend allemaal !

Het is toch vreemd hoe de droom van de afgelopen nacht jouw gemoedstemming kan beïnvloeden... Ik voel mij nu bijzonder raar met totaal misplaatste gevoelens. Waarom laat dat verdomde onderbewustzijn toch altijd de verdoken gedachten naar boven komen? Ik vind het absoluut niet aangenaam... verre van!

Korte en krachtige gevoelens uit mijn droom:

Als ik aan die omhelzing denk... twee mensen die elkaar terug gevonden hadden

Als ik aan die streling denk... twee mensen die elkaar terug vergeven hadden

Als ik aan die kus denk... dan wist ik waarom ik hem graag zag

En ik dacht dit is geen droom! Laat dit alsjeblieft geen droom zijn!! Het was zo echt, ik kon hem voelen, we fluisterden met elkaar, dit mocht gewoon geen droom zijn...

Gisteren beweerde ik nog dat ik helemaal geen nieuwe vriend nodig had, ik voelde mij goed zoals ik nu ben zonder een lief. Mijn onderbewustzijn dacht er anders over... het drukte mij met mijn neus op de feiten en sloeg mij even tegen mijn koppig hoofd: "Tuurlijk heb je wel een lief nodig, wie ben je om te beweren dat je op deze manier volledig gelukkig bent?"

Ik haat het onderbewustzijn, want het spreekt mij altijd tegen. Maar dit onderbewustzijn heeft toevallig wel de macht die ik niet heb: de dingen, die je graag wil, echt doen lijken.

Ik zal goed moeten nadenken...

Greetz

Elaba!

Wat een heerlijke stralende dag vandaag! Jammer van de rare droom deze nacht... het verstand maakt rare kronkelingen in het onderbewustzijn.

Ondanks mijn akelige droom ben ik toch goedgezind! Gisterenmorgen ging ik eens op verkenning op een rommelmarkt en zoals gewoonlijk werd ik de uitgestalde rommel al snel beu tot ... ik op een standje uitkwam waar allerlei oude boeken stonden. Ah, dan toch nog enige hoop dat mijn interesse kon aanwakkeren. Al snel raakte ik verdwaald in de honderden oude geschriften en vergeelde stoffige artefacten... Ik dreigde mijzelf te verliezen tot mijn oog viel op een dun klein boekje getiteld "Lucifer".

Mysterieus lag het daar te wezen, een beetje genegeerd omwille van zijn kleinheid, toch is het een zware titel voor zo'n nietig ding... Lucifer was de grootste en schoonste engel van het machtig opperwezen dat de naam God draagt. Ik ga niet het hele verhaal vertellen maar het drama bestaat erin dat Lucifer zich tegen God keert en de strijd aangaat mijn zijn schepper.

Nu wat is de meerwaarde van het boekje? Het geeft een heel diepgaande uitleg over het toneel dat Vondel over de zondeval van Lucifer heeft geschreven. En het hebbeding is in 1920 uitgebracht dus kortom: oud, dramatisch en vooral mysterieus.

Anyway ik zal er nog even mee bezig zijn! Volgende week opnieuw naar de 'rommelmarkt' maar wel naar de boekenstand!

Greetings!!

Goh, als je misschien de titel leest dan denk je 'wat is dat nu weer voor een ...'

Absolute zaligheid, het is een term die wel iets weg heeft van een kerkelijke uitdrukking. Toch is het niet religieus getint! Ik zou wel durven zeggen dat het transcendentaal is (de werkelijkheid overstijgend) want het is een gevoel dat je ervaart wanneer de wereld voor een bepaald moment perfect lijkt te zijn. Een moment waarin je je volmaakt gelukkig voelt.

Vanavond voel ik mij perfect gelukkig, vandaar absolute zaligheid!

Ik neem mijn schrijfboek en blader, want ik heb ooit iets over transcendentie geschreven... mag ik u uitnodigen om mee te lezen? Hier gaan we!

"Het transcendentale is overbodig geworden. Het is nog slechts een begrip, een idee, een woord. Het bevat geen werkelijkheid meer. Het heeft geen betekenis meer. Het is dood. Dit is een grote last die wegvalt. We kunnen ons beter bezighouden met de vragen die de werkelijkheid niet overstijgen. Vragen die de werkelijkheid overstijgen zijn van geen belang meer. Het leven hier en nu telt. De waarneembare tijd en ruimte. Dit en niet het transcendentale geeft betekenis aan ons leven."

Aheum, ik bedenk mij even in welke context ik dit geschreven heb... waarschijnlijk was ik Kant aan het lezen en begreep ik hem niet zo goed. Daarom bedacht ik een reden om Kant niet meer te moeten begrijpen. Bovenstaande theorie dus.

Maar goed! Om terug te keren naar de absolute zaligheid en het transcendentaal zijn: wanneer we een perfect moment ervaren, lijkt het alsof dit een uniek verschijnsel is en we de werkelijkheid overstijgen... In feite is het nog steeds het leven hier en nu!

Dus laat ik nu stoppen met het voeren van de verkeerde gedachte dat absolute zaligheid transcendentaal is en ik ga gewoon verder genieten van de absolute zaligheid hier en nu...

Tot de volgende post!!

Beste bloggers

In het begin van de vakantie ben ik begonnen aan een lof- en spotlied over de liefde. Ik wou afwisselend lof en spot hebben en een abab rijmschema. Het ziet er nu ongeveer zo uit:

Ontsproten uit de schoot der aarde, 

gevormd door lichaam en ziel,

geprezen om zijn norm en waarde,

zodat zelfs de Wijsheid het beviel.

Bron van jaloezie en tranen,

treurnis van het mensendom,

roekelozen stort gij op wilde banen,

zonder onderscheid in ouderdom.

Serenade van balkongeliefden,

inspiratie van muziek en zang,

harten die gij deed ontbranden,

door zoenen op de mond en wang.

Gij die met dromen en verlangens speelde,

overweldiger van Gods hand,

schijnheilige vriend van praal en weelde,

erger dan pijn aan buik en tand.

Verkondiger van vriendschap en de vrede,

dagen van oorlog zijn geteld,

triomferend brengt gij de langverwachte rede,

zoals in boeken is voorspeld.

Dansend op de koord van ‘t leven,

prediker van genot en spel,

Wankelend brengt ge m’ aan ’t bewegen,

tergend kruipt gij in mijn vel.

Duel des hartstocht op beminde gronden,

schreeuw van passie en geweld,

rode speer van amoureuze wonden,

die de ridder ten strijde velt.

Spreker van het brandend hart,

woorden van respect en trouw,

tong van dichters en van bard,

voor alle mensen: man en vrouw.

Duwer van rotsen en van kliffen,

verwekker van de vlucht en spleen.

musket van drang naar felbegeerde vrijheid,

staande houdt gij strijders op de been.

Genezer van innerlijke eenzaamheid,

ring van belofte en van trouw,

dokter van verdriet, pil van spijt,

lucifer van warmte, verdrijver van de kou.

Hartverscheurend treedt gij op,

Slager van de menselijke geest,

Brekend de mens van af de top,

hem verslagen tot gevoelloos beest.

Ik weet niet of het iets... vertellen jullie het maar!

Greetz

We zijn terug... van weggeweest!

T'is weer even geleden dat ik een bericht op een blog heb gepost. Waarom heb ik mijn vorige blog verwijderd? Ik weet het niet... ik weet echter wel dat ik opnieuw de behoefte heb om dingen neer te schrijven. Ooit het gevoel ervaren dat je hoofd vol gedachten zit? Ik heb het voortdurend. Stel je een ballon voor waar voortdurend lucht wordt ingeblazen, de ballon wordt groter en groter tot er uiteindelijk niets meer bij kan. Zo verloopt het ook in mijn hoofd. Gedachten ontwikkelen zich ieder moment opnieuw en voegen zich bij de zoveel andere gedachten die eindeloos rondzwerven in mijn hoofd.

Uit het verleden weet ik dat ik de gedachtenvloed kan verminderen door ze neer te schrijven. Ik heb het een tijdje op papier proberen te doen maar papier raakt sneller vol dan ik dacht. Daarom heb ik opnieuw gekozen voor een blog.

Door recente ervaringen ben ik als mens veranderd. Hoe komt dit? Ik zou hierover pagina's vol kunnen over schrijven, maar laat het mij gewoon doen aan de hand van een neergeschreven fragment ongeveer een jaar geleden...

"We hebben muziek, muziek begeleid met woorden. Woorden door jou uitgesproken. Ze maken de muziek compleet. Zachte woorden op een toon die mij van jou laten houden. Samen schrijven we muziek. Muziek begeleid met woorden. We maken composities, we brengen stukken voor op het podium van het leven. Jij en ik in perfecte harmonie.

En dan stoppen de woorden, de muziek is niet meer hetzelfde... de dirigent raakt verward.

Ik mis jouw woorden, jouw stem, jouw deel van de harmonie, jouw aanwezigheid. Nu stopt ook de muziek, instumenten vallen één voor één weg. Tenslotte blijf ik alleen achter op het podium. Het doek valt en de lichten gaan uit."

Bij deze mijn eerste bericht op een nieuwe blog. Hopelijk houdt hij wat langer stand dan mijn vorige blog. Ik heb althans gedachten genoeg!

Groeten en tot de volgende blogpost!